4de verjaardag van mijn zoon

17/07/2007 - Feest
Bewerkt: 19/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Zondag de vierde verjaardag van mijn zoon gevierd en daar hoorde natuurlijk heel wat lekkers bij. Als aperitief schonk ik de beendroge Cava Brut Nature van Musteus. Voor een kleine 10 euro krijg je hier een product dat kwalitatief heel wat beter is dan de vele minderwaardige Champagnes die er tegenwoordig op de markt aanwezig zijn.
De wijnkeuze bij het voorgerecht, gebakken kikkerbilletjes met look, bezorgde mij heel wat kopzorgen. De geraadpleegde lectuur bracht niet echt soelaas, dus belde ik Bert. Als er iemand specialist is in de combinatie wijn-gerecht, is hij het wel. Het werd de Riesling Spätlese Trocken , Geyersberg 2006 van Weingut Geil. De wijnbouwer maakt hier op een wat zwaarder hellende bodem een wijn met zeer lage rendementen (ca. 35 hl/ha). Deze wijn met een uitgesproken mineralig karakter zat barstensvol steenfruit en paste perfect bij de kikkerbilletjes.
Als hoofdgerecht hadden we, mede door het warme weer, voor een uitgebreide mezze gekozen. Een aantal zaken zoals tzatziki en tarama werden aangekocht, andere gerechtjes zoals fetakaas in bladerdeeg, de lekker pittige merguez en de overheerlijke lamskoteletjes werden door de keukenprinses van dienst klaargemaakt. Mijn eerste fles, Château Carbonnieux 2000, had de gevreesde kurksmaak. De geëvolueerde kleur van de vervanger, Château Fieuzal 1996, ontlokte mijn vader een bezorgde blik. In de neus echter was nog zwart fruit waar te nemen. De tannines waren mooi geïntegreerd, maar ik zou deze wijn niet langer bewaren.
De tweede wijn was van een heel ander type. Het ging hier over de op het forum bewierookte Gigondas van het Domaine Santa Duc 2003. Zoals in een eerder bericht vermeld, hou ik enorm van grenache getypeerde wijnen. Wel, dit was een wijn om U tegen te zeggen! Mooie robijnrode kleur, in de neus enorm kruidig en in de mond een grote lengte gekoppeld aan elegantie (dixit Bart Rogiers van wijnhandel Châteaux en het klopte perfect!). “Nooit gedacht dat een Gigondas zo goed kon zijn”, hoorde ik aan tafel. Tja, de persoon in kwestie zwoor geen wijn meer te kopen in de supermarkt.
De laatste fles bij het hoofdgerecht was Château de Beaucastel 1995. “Dit zijn toch geen zomerwijnen”, hoor ik menigeen onder u zeggen. Klopt, maar zoals in de inleiding vermeld, werd er iets gevierd. Nu ben ik van mening dat dit steeds op een gepaste manier moet gebeuren (“Het leven is al zo kort”, weet je wel). Terug naar de Beaucastel. Deze baksteenrode wijn had een prachtige neus en bleef boeien in het glas. Alle componenten waren mooi versmolten en dit was een heel elegante wijn.
Het dessert was een chocoladefondue. Hierbij serveerde ik een Niepoort Vintage Port 1985. Paste wonderwel bij de zwarte chocolade. Afspraak in augustus wanneer mijn dochter verjaart.