Feest!

29/11/2008 - Kooksessies 
Reacties: 4  - Reageer

 

Koken met kinderen.

Of beter : koken vóór kinderen…

Afgelopen zomer organiseerde ik een groot feest voor 170 mensen, waarvan 50 enthousiaste kinderen. Naast het obligate springkasteel wilde ik ook een actief iets voor de kids. We reserveerden clown Olivier uit het Antwerpse, aan de telefoon een enthousiaste animator die tevens schminker en ballonnenplooier, bleek. We legden een prijs vast, ik stuurde een mail met de wegbeschrijving en op de dag van het feest… kwam hij helemaal niet opdagen – zonder te verwittigen, zonder enige vorm van uitleg achteraf, laat staan excuses. Hebt ú ooit al een groep van 50 kinderen op een activiteit zien wachten die niet komt…?

Vorige week was mijn dochter jarig. Ze koos ervoor om enkel vriendinnetjes uit haar klas uit te nodigen – een echt meisjesfeest, dus. Ik was heel blij dat ze voor een heuse thuisactiviteit koos : koken met haar papa (ik dus).

Maar het ging hier over het verjaardagsfeestje van mijn dochter, dus. Ik besloot een klein menuutje samen te stellen, dat door mijn dochter van acht vakkundig in de vuilbak werd gekieperd : ze wou zelf beslissen wat ze wou klaarmaken en eten. Eerst een bladerdeegje met worst of gerookte zalm, dan zelf samengestelde pizza en zelfgedraaide pasta, om te eindigen met een snoeptaart.

Met tien achtjarige jongedames op een klein anderhalf uur in een kleine keuken deze gerechten maken, zou onmogelijk zijn. Daarom besloot ik een beetje vals te spelen : bladerdeeg gebruik ik altijd diepgevroren, dus dit was alvast niet echt valsspelen, maar in plaats van enkele uren te wachten tot het deeg van de pizza gerezen was, kocht ik een zakje pizzamix (jaja, van dr Oetker).

Het bladerdeegje waarin ze een worstje of zalm konden rollen, bleek een onverdeeld succes. Zowel het bereiden (gewoon oprollen met de vulling) als het opeten ging snel.

Voor de pizza had ik de avond voordien een zeer geconcentreerde tomatensaus met wat rode ui en paprika gemaakt. Natuurlijk waren er weer enkele snotneuzen die geen tomaten lustten, maar verder konden ze die beleggen met verschillende soorten kaas, ham, salami, spekjes, ei en allerhande groenten. Eigenlijk deden ze het enorm goed, geen enkele kind begon met eten te gooien, niemand stikte in een inderhaast ingeslikt stukje ui. Wel liet ik één van de pizza’s net te lang in de oven staan, waardoor de korst net te knapperig was, wat die frêle kindertandjes niet echt goed verdroegen.

Met de pasta was er iets vreemds aan de hand : bij het uitrollen met de pastamachine verkreeg ik kleverige vellen vol gaten. Extra bloem kon het probleem niet verhelpen. Dan maar het noodplan in werking stellen. Gelukkig hadden de jongedames niets door. Toen ze even vakkundig afgeleid werden door mijn echtgenote, kieperde ik een zak gedroogde spaghetti in het kokende water.

Om te eindigen kreeg elk kind nog een blokje izimo, wat zilverpapier, prikkertjes en een heleboel verschillende snoepjes. In een mum van tijd toverden ze die om in schitterende snoeptaarten. Elk kind kreeg die mee naar huis.

Nadien kreeg ik een knallende zoen van mijn dochter en de vraag of we dit nog eens kunnen doen. Het leven kan toch mooi zijn…